Nadine brengt mensen samen met muziek. Als artistiek en algemeen directeur van Stichting Kobranie werkt ze met kinderen, jongeren en volwassenen op scholen, in buurthuizen en in de zorg. Haar werk geeft haar vrijheid. Die ruimte gebruikt ze in weekenden en vakanties om pleegouder te zijn.
Wat een afwisselend werk heb jij!
‘Ja, ik werk als zzp’er in kunst en cultuur. Geen week is hetzelfde. Vanuit Stichting Kobranie geef ik workshops waarin mensen samen muziek maken. Ik ben daar artistiek en algemeen directeur maar werk vooral als workshopleider en trainer. We werken met kinderen, jongeren en volwassenen. Het gaat om samen doen en luisteren naar elkaar. Mensen laten voelen dat ze meetellen. Dat is waarom ik dit werk zo graag doe.’
‘Juist in het gewone zit vaak wat een kind nodig heeft’
Het lijkt erop dat afstemmen iets is wat van nature bij je past.
‘In mijn werk draait alles om afstemmen. Luisteren, kijken wat iemand nodig heeft, ruimte geven of juist begrenzen. Dat neem ik ook mee in het pleegouderschap. Wat past bij dit kind en bij mij? Het ene kind heeft iets anders nodig dan het andere. Ik ben niet streng om het streng zijn. Ik leg uit waarom iets wel of niet kan. Ik ga het gesprek aan. Dat past bij mij en werkt goed.’
Hoe combineer jij pleegouderschap met je werk en je leven?
‘Mijn werk geeft me vrijheid. Ik kan mijn agenda aanpassen. Daardoor kan ik er zijn in weekenden, vakanties en op momenten die voor een kind belangrijk zijn. Ik bied vooral weekendpleegzorg, eens in de 3 of 4 weken. Voor sommige kinderen is dat precies wat past. Even op een andere plek, bij iemand die er speciaal voor jou is.’
Wat geeft jou plezier in het pleegouderschap?
‘Dat ik er kan zijn voor een kind, met aandacht en tijd. Dat een kind weet: hier mag ik even landen. Het gaat niet om grote dingen. Juist in het gewone zit vaak wat een kind nodig heeft.’
Je was eerder pleegouder van een meisje. Hoe kijk je daarop terug?
‘Amira kwam bij mij toen ze 12 was en bleef tot haar 17e. Daarna zagen we elkaar nog af en toe, bijvoorbeeld voor een dagje strand of om gezellig een kaartspelletje te spelen. In de loop van de jaren verandert er natuurlijk een hoop en verandert ook je rol. Maar ik ben er nog steeds voor haar. Als ze mij nodig heeft, weet ze me te vinden. Dat voelt heel vanzelfsprekend.’
En nu sta je weer aan de start.
‘Ja, ook weer weekendpleegzorg, voor een meisje van negen. We zitten in de kennismakingsfase. Ella woont doordeweeks bij een pleeggezin en ik word onderdeel van haar netwerk. Ook hier kijk ik weer: wat past bij haar. Met Amira gingen we soms naar een theatercamping. Dat was echt iets voor haar. Bij Ella zal het anders zijn. Zij houdt meer van dieren en knutselen. Daar sluit ik bij aan. Sinds kort heb ik ook nog een hond. Wat een cadeau! Een dier zorgt voor een leuke sfeer in huis, maar heeft ook verzorging nodig. Dat is mooi om aan een kind mee te geven. Zo reageert een hond op jouw stem en lichaamstaal. Voor Amira kan dit heel helpend zijn.’
Hoe was het voor jou om pleegouder te worden zonder zelf eigen kinderen te hebben, en wat wil je anderen meegeven?
‘Ik heb inderdaad geen eigen kinderen. In het begin vroeg ik me af of ik dit wel zou kunnen. Tegelijk werk ik veel met kinderen en dat helpt. Ook de voorbereidende STAP-training gaf me vertrouwen. Ik heb geleerd dat er niet één manier is om pleegouder te zijn. Het gaat erom wat bij jou en het kind past.’
Over Stichting Kobranie
Mensen groeien, als ze meetellen
Stichting Kobranie brengt mensen samen met muziek. Iedereen kan meedoen, zonder ervaring of instrument.
In de workshops gaat het om je eigen ideeën bedenken en jezelf laten horen, luisteren naar elkaar en al spelend samen iets te creëren. Ieders geluid telt mee. Muziek geeft vertrouwen en laat voelen: ik hoor erbij.
