Chris groeit op in twee werelden. Aan de ene kant bij zijn moeder, waar discipline centraal staat en weinig ruimte is voor emoties. Aan de andere kant in de pleeggezinnen waar juist rust, aandacht en gelijkwaardigheid de boventoon voeren. Die werelden botsen soms, maar vormen hem uiteindelijk ook.
‘Als je echt luistert en doorvraagt, ontstaat er verbinding. En juist daar begint verandering.’
Wie is Chris vandaag de dag?
‘Iemand die zich wil blijven ontwikkelen; nooit dezelfde zijn als gisteren. Mensen noemen me gedreven én zorgzaam. Ik zoek niet overal bevestiging, waardoor ik soms arrogant of nonchalant lijk, maar dat ben ik niet. Ik kies bewust met wie ik mijn tijd en energie deel. En als ik met mensen ben, dan ben ik er echt.’
Dat klinkt als iemand met veel zelfkennis. Is dat er altijd geweest?
‘Nee, absoluut niet. Dat heb ik moeten leren. Door vallen en opstaan, door ervaringen en door eerlijk naar mezelf te kijken.’
Een van die ervaringen was je werk als model. Hoe kwam dat op je pad?
‘Na een relatiebreuk was ik mezelf een beetje kwijt. Ik begon foto’s te maken, vooral om mezelf te uiten. Via via rolde ik de modellenwereld in. Wat begon als een manier om mijzelf opnieuw te vinden, groeide uit tot een carrière, ook in het buitenland.’
Wanneer wist je: dit is het niet meer?
‘Ik heb er veel gezien en geleerd, maar op een gegeven moment voelde het niet meer goed. In die wereld ben je vooral een product. En dat klopte niet meer met wie ik wilde zijn. Ik wilde onafhankelijk zijn en zelf iets opbouwen. Nu run ik een eigen marketingbureau waarmee ik lokale ondernemers help, die niet altijd zichtbaar zijn. Ik zorg dat zij klanten krijgen.’
Hoe begon jouw pleegzorgverhaal?
‘Ik was ongeveer 3. Ik woonde bij mijn moeder, maar daarnaast verbleef ik ook regelmatig bij mijn pleegmoeder Monique. Monique was alleenstaand en had geen kinderen. Hier was er rust, aandacht. En kwam ik ook voor het eerst in aanraking met Nederlandse normen en waarden. Totdat jeugdzorg vond dat ik ook een vaderfiguur nodig had.’
Toen kwam een ander pleeggezin in beeld.
‘Ja, ik kwam als achtjarige bij Marja en Pim terecht, met hun drie jonge kinderen. Een druk gezin, maar het voelde meteen vertrouwd. Ik mocht mezelf zijn en werd gelijkwaardig behandeld. Ik hoorde er echt bij. Dat contact bleef, en tot op de dag van vandaag betekenen zij veel voor me.’
Hoe heeft dit jou gevormd?
‘Ik leerde me al jong aanpassen. Dat werd een tweede natuur, een soort beschermingsmechanisme. Ik leefde echt tussen twee culturen. In mijn pleeggezinnen voelde ik ruimte om mezelf zijn. In de Afrikaanse cultuur van mijn moeder is er veel discipline en weinig ruimte voor emoties of vragen. Juist door het verschil tussen die werelden groeide mijn behoefte naar eigen regie. Die ervaringen maken dat ik nu bewust richting geef aan wie ik wil zijn.’
Je hebt je ervaringen ook ingezet voor andere jongeren.
‘Ja, ik heb gewerkt als ervaringsdeskundige bij de jongerenpoli in het UMC. Ik hielp bij het opzetten van die plek. Wat me vooral is bijgebleven, is dat het vaak onbegrip is tussen jongeren en ouders, zelden onwil. Dat men veel langs elkaar heen praat en zich uiteindelijk niet gehoord voelt. Mijn rol was om te helpen woorden te geven aan wat er speelde. Als dat lukt, voel je rust ontstaan. Dat mensen elkaar weer beter kunnen zien en begrijpen.’
Wat wil je anderen meegeven?
‘Wees nieuwsgierig naar waar gedrag vandaan komt, van jezelf en van de ander. Daarachter zit vaak iets anders, zoals behoefte aan aandacht, erkenning of begrip. Als je echt luistert en doorvraagt, ontstaat er verbinding. En juist daar begint verandering. In de pleeggezinnen voelde ik dat ik er mocht zijn, en dat gun ik ieder kind.’
