Eten is voor Leon veel meer dan alleen een bord op tafel.
Een tafel, een ritueel, een plek om te landen. Voor Leon (15) begon het met tafel dekken. Inmiddels is het een vast moment van rust en verbinding geworden in het gezin van Lucretia. Om zes uur stipt staat Leon klaar om de tafel te dekken. Eerst een tafel kleed uit de kast, dan de borden en het bestek. Een ritueel dat ooit begon met de rustige uitleg van Pierre (24), de zoon van Lucretia. ‘Neem jij de glazen, dan pak ik het bestek.’ Inmiddels heeft Leon die taak hele maal overgenomen. Hij weet precies wat er moet gebeuren.
Dat vaste moment, elke dag om zes uur, is belangrijk. Het geeft structuur en rust. Behalve als er gesport wordt, dan warmt hij zelf even zijn maaltijd op.
Sinds een jaar woont Leon bij Lucretia en Pierre. Hij slaapt in de kamer die ooit van pleegzoon Frank was. Die woonde vanaf zijn eerste levensjaar bij Lucretia. ‘Het blijft wel mijn kamer,’ grapte Frank (inmiddels 28) nog wel met een knipoog. Maar nu is het Leon zijn plek. Net als de plek aan tafel. Elke avond wordt daar met elkaar gegeten. Iets wat Leon niet kende. Samen met Pierrre en Lucretia. En soms schuift Frank ook gezellig aan. Leon weet wat hij moet doen. Na afloop ruimen ze samen op en gaat de vaat in de vaatwasser. Het ritueel van samen eten biedt houvast.
Dat was ooit anders. Thuis was het onduidelijk of er wel gegeten werd. Laat staan wanneer. Eten was nooit vanzelfsprekend. Dus als het er was, moest het snel op. In het begin schepte Leon bij Lucretia grote borden vol. Toen er een keer kibbeling was, at hij zonder nadenken de hele schaal leeg. ‘Heb je nu de hele bak leeggegeten?!’ vroeg Lucretia met een lach en een knipoog. Leon moest nog leren: dat je ook aan elkaar denkt. Langzaam is het vertrouwen gegroeid. Dat Leon er gewoon bij hoort. Dat er genoeg is. En dat er voor hem wordt gezorgd.
Vanwege privacy gebruiken we een fictieve naam.
