Sylvia (46) en Remco (50) wonen op een boerderij in Noord-Holland, samen met hun drie tieners (17, 15 en 13). Sinds afgelopen zomer woont Lizzy (12) bij hen. Een vrolijk, pienter meisje, dat dol is op dieren. Na een eerdere netwerkplaatsing gaven ze, na een periode van rust, aan weer ruimte te hebben voor een pleegkind.
‘Bij Lizzy voelden we vanaf de kennismaking: dit zou weleens kunnen passen,’ vertelt Sylvia. In de weken die volgden, werd de kennismaking rustig opgebouwd: een uurtje over de vloer, logeren in het weekend. Tot ze in juli écht bij ons bleef. ‘Het was vlak voor de zomervakantie, dus het liep allemaal tegelijk: afronding van school en sport, de start van haar plaatsing én de voorbereiding op onze geplande reis naar Canada. Een hectische periode, maar ook zo bijzonder.’
‘Verbinding zit in er gewoon zijn. Dag in, dag uit.’
Omdat die reis al maanden vastlag, verbleef Lizzy in de zomer tijdelijk op een vakantieadres via Levvel. ‘We hebben haar uitgelegd dat dit niets met haar te maken had,’ zegt Remco. ‘We zeiden haar: “jij gaat ook even op vakantie en daarna kom je weer naar hier. Naar huis!” Via WhatsApp hielden we contact met Lizzy, zodat ze echt voelde dat we aan haar dachten.’
De start was niet zonder spanning. Lizzy wilde vanaf het begin heel graag haar plek vinden binnen het gezin. Ze zocht aansluiting in taal, door bijvoorbeeld de andere kinderen ‘grote broer’ en ‘zus’ te noemen, en vroeg daarnaast veel aandacht. ‘Ze was aanwezig, druk, liet zich horen. Logisch ook, ze zat vol indrukken en wilde zich bewijzen,’ zegt Remco. ‘We moesten daar allemaal even in zoeken: hoe geef je ruimte, zonder dat alles om haar draait?’
Ook de vraag hoe ze hen mocht noemen, kwam ter sprake. Sylvia: ‘Uiteindelijk spraken we af dat ze ons Rem en Syl mag noemen. Iets wat onze eigen kinderen eigenlijk wel zouden willen, maar juist weer níet mogen,’ voegt ze lachend toe. Na meerdere gesprekken met het gezin ontstond meer wederzijds begrip en ruimte. ‘Onze kinderen en Lizzy respecteren elkaars grenzen. Dat is veel waard, zeker in een nieuw gezinssysteem,’ vertelt Sylvia. ‘Ze wil graag ergens bij horen, en daar is alle ruimte voor. In onze woorden, maar ook in kleine dingen, zoals haar bijnaam Lizz,’ vult Remco aan.
In de ponywei vindt Lizzy troost en contact. ‘Als het haar te veel wordt, zoekt ze de dieren op,’ vertelt Sylvia. ‘De pony’s staan dan met hun neus tegen haar aan. Als wij erbij gaan zitten, praten we eerst wat over de dieren… en dan, tussen het borstelen door, komt het echte verhaal vaak vanzelf.’ Remco knikt: ‘Het leven op de boerderij helpt. De dieren brengen structuur, ritme en troost, maar ook veel plezier en een lekkere uitlaatklep.’ Zo groeit de hechting langzaam.
Rituelen helpen. Koffiemomenten. Samen ontbijten op zondag. Even gedag zeggen voor school. ‘Ze doet gewoon mee, net als de anderen,’ vertelt Remco. ‘We hoeven haar geen speciale plek te geven, ze hééft er al een.’
‘Verbinding zit niet in grote gebaren,’ zegt hij verder. ‘Het zit in luisteren. In iemand zien. In terugkomen op iets wat gezegd is. En bovenal: in er gewoon zijn. Dag in, dag uit. Juist dan groeit het vertrouwen.’ Sylvia knikt: ‘En dat lukt heel goed. Lizzy voelt zich al echt onderdeel van ons gezin. Minder in de spotlights, meer in de basis. En dat is misschien wel het mooiste begin dat we haar konden geven.’
Vanwege privacy gebruiken we een fictieve naam.
‘Verbinding zit in er gewoon zijn. Dag in, dag uit.’
